Persoonlijke verhalen

M.G.: Het begin van een ander leven

“Met M.G. valt niets meer te beginnen!” Een uitspraak gedaan door een psychiater, ongeveer 10 jaar geleden, toen ze vanuit de RIBW naar een verblijfsafdeling in Vijverdal verhuisde. In dit artikel vertelt M.G. over de weg die zij aflegde om te komen waar ze nu staat: midden in de samenleving.

Lange weg
Tien jaar geleden zag mijn toekomst er zwart uit. “Met M.G. valt niets meer te beginnen!”, zei  een psychiater tegen mij. Groot geluk heb ik gehad, dat mijn huidige psychiater het niet eens was met de diagnose verblijfspatiënt. Hij luisterde naar wat ik wilde en één van mijn grootste wensen was weer zelfstandig te kunnen gaan wonen. Ik werd ingesteld op Leponex, eindelijk een medicijn dat hielp (maar wel met 30 kg vet er gratis bij).
Vanuit de kliniek ben ik uiteindelijk toch weer op mezelf gaan wonen. Ik ben altijd een vrij mens geweest en ik heb er hard voor gevochten om weer opnieuw vrij te zijn, zelfstandig te kunnen wonen. Toch was dat wel erg wennen. Alles weer alleen doen na een jarenlange opname valt niet mee., Langzamerhand begon ik echter mijn draai weer te vinden. Ik werd heel goed begeleid door o.a. mijn maatschappelijk werker en ik ben een aantal activiteiten gaan doen. Zo ging ik onder andere naar het SPC, heb ik enkele jaren als vrijwilliger in de PsycopeRaad gewerkt en heb ik in 2003 alle Psycope-hulpverleners les gegeven over wat het is om een psychiatrische aandoening te hebben en over goede bejegening in de hulpverlening (de cursus Cliënten trainen hulpverleners). Ook ben ik derdejaars studenten geneeskunde les gaan geven over bejegening in het kader van Teaching Hospital. Dat doe ik nu nog steeds.
En ik heb natuurlijk mijn kunst. Voor ik ziek werd heb ik de kunstacademie gedaan. Het schilderen is heel belangrijk voor me, omdat dit me ook een vorm van vrijheid geeft. Toen ik op mezelf ging wonen heb ik nog 2 jaar van een subsidie geleefd. Echter de druk van het exposeren enz. kon ik psychisch niet meer aan. Ik ben nu dan ook afgekeurd.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Op dit moment ben ik redelijk stabiel. Ik ben nog wel erg gevoelig en kwetsbaar voor psychoses. Eén tot twee keer per jaar word ik nog wel eens opgenomen, maar altijd voor korte tijd; bijvoorbeeld een week om tot rust te kunnen komen. Inmiddels ben ik getrouwd en woon ik in een rijtjeshuis. We zijn gewoon buren, onderdeel van de maatschappij. Het leven gaat niet over rozen, elke dag heb ik toch nog wel last van mijn ziekte, maar ik kan er nu redelijk mee leven. Belangrijke factoren zijn naast medicatie een goede begeleiding. Wat ik nog wil op merken is dat het heel belangrijk is dat de hulpverlening luistert naar de diepste wens van een cliënt, dit werkt namelijk genezend. Zo heeft er laatst bij mij een belangrijke gebeurtenis plaats gevonden. Ik werd al jaren geterroriseerd door een bepaalde stem. Waarschijnlijk had ik nog nooit echt afscheid genomen van die (overleden) persoon. Op een geven moment kwam mijn psychiater op het idee om opnieuw afscheid te nemen van die persoon. Ik heb contact opgenomen met de pastor van Vijverdal en een ritueel bedacht. Dit ritueel bestond onder meer uit het verbranden van bepaalde uitspraken op papier. Het ritueel werd gehouden in de kapel in Vijverdal. Ik wil verder niet in details treden, maar sindsdien is die stem weg. Een grote opluchting.

Zo zie je maar weer: de wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Op deze pagina komen persoonlijke ervaringen te staan van familieleden van mensen met een psychose. Wilt u hier uw verhaal vertellen? Dan kunt u een e-mail sturen naar website@psycope.nl.